• Salvatore Ambrosino
  • 14 Ιανουαρίου 2026

Ένα πλήθος πιστών βρισκόταν συγκεντρωμένο στην τσιμεντένια προβλήτα, καθώς ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος τελούσε τον Αγιασμό των Υδάτων στα σπογγαλιευτικά και αλιευτικά σκάφη. Για να επιβιβαστεί στη συνέχεια σε ένα καΐκι, ένα σκάφος ελληνικής κοπής επαγγελματικό, στο οποίο κυβερνήτης, εδώ και 30 χρόνια, είναι ένας ηλιοκαμένος ψαράς και σφουγγαράς: ο Αναστάσιος «Τάσος» Καραστίνος. Ο Σεβασμιώτατος ράντισε με αγιασμένο νερό το κατάστρωμα και τους στενούς χώρους του σκάφους, εκεί όπου ο Τάσος περνάει τη ζωή του από το 2024, όταν ο τυφώνας Milton προκάλεσε ζημιές σοβαρές στο σπίτι του στην ξηρά.

Παραμονή Θεοφανείων. Την επομένη, στον Μεγάλο Αγιασμό των Υδάτων, 74 νέοι άνδρες από τα πλεούμενα θα πηδήσουν στη θάλασσα, την ώρα που ένα ετερόκλητο πλήθος θεατών θα παρακολουθεί τα νέα αυτά παιδιά να βουτούν μέσα στα παγωμένα και θολά νερά του Ιανουαρίου για να βρουν τον Σταυρό. Όποιος τον ανασύρει, θα λάβει ευλογία για όλο τον χρόνο.

Ο εγγονός του Τάσου, ο Άθως είναι αυτός που θα ανασύρει τον Σταυρό φέτος. Το ίδιο είχε καταφέρει κι ο πατέρας του, ο Ανέστης. Φανερό πια πως ο Άθως λογίζεται ως ο πρεσβύτερος μιας οικογένειας από γιους ευλογημένους.

Η μεγάλη αυτή γιορτή, τα Θεοφάνεια ή Επιφάνεια, συγκαταλέγεται στις πλέον ιερές και πανηγυρικές εορτές του Ορθόδοξου εορτολογίου. Έρχεται να τιμήσει τη Βάπτιση του Ιησού Χριστού στον ποταμό Ιορδάνη από τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, αλλά και τη θεία αποκάλυψη της Αγίας Τριάδος. Η γιορτή σηματοδοτεί, επίσης, τον αγιασμό της κτίσης και την έναρξη της δημόσιας διακονίας του Χριστού.

«Ρίχνοντας τον Σταυρό σε αυτά τα νερά, δεσμευόμαστε συμβολικά να μεταφέρουμε το μήνυμα, το Ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού Χριστού, σε κάθε ψυχή και σε κάθε γωνιά της οικουμένης» δήλωσε ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος από την εξέδρα του Spring Bayou, λίγο προτού να ρίξει στη θάλασσα τον μαργαριταρένιο Σταυρό που, μέσα στο φως του μεσημεριού, αστραφτοβολούσε. «Διότι, όπως το νερό διαποτίζει κάθε μορφή ζωής στον πλανήτη μας, έτσι και ο Λόγος του Θεού, ο Λόγος της αγάπης Του, διαχέεται σε κάθε πτυχή της κτίσεως, η οποία αναμένει, στο πλήρωμα του χρόνου, να αφυπνιστεί από τη θεία Του παρουσία».

Ο Τάσος, ύστερα από τον Αγιασμό, περνάει πίσω από το αυτί του ένα κλωναράκι βασιλικό της ευλογίας – στην πράσινη μπλούζα του μπροστά είναι σχεδιασμένο κάποιο χάλκινο σκάφανδρο, όμοιο με εκείνο που φορούσαν οι δύτες της παλιάς εποχής για να κατεβούν στα βάθη. Στο Tarpon Springs από το 1972, έχει μαζέψει στον τόπο αυτό τις αναμνήσεις του: εδώ κατασκεύασε το πρώτο του σκάφος για να αρχίσει μια πορεία ζωής που θα τον οδηγούσε μακριά από τα Sponge Docks μέχρι τα βάθη της παράκτιας υφαλοκρηπίδας στη Φλόριντα.

«Όταν ένας σφουγγαράς πάει κάτω, πηγαίνει εκεί για πάντα» λέει ο Τάσος στο Anastasi πάνω, το σκάφος που ο ίδιος κατασκεύασε το 1991. «Κάθε που πιάνω πάτο όταν βουτάω, στέκομαι στα γόνατα και κάνω προσευχή, γιατί δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω να ξανανέβω».

Και συμπληρώνει: κάθε δύτης κουβαλάει «τον κίνδυνο πάνω από το κεφάλι του». Μιλάει για την πίστη που ανακαλύπτει στο άδειο εκεί και στη σιωπή — είτε βρίσκεται σε μια πιο άδεια εκκλησία ακόμα, είτε στον βυθό της θάλασσας βαθιά.

«Βουτάς κάτω και δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί» συνεχίζει. Ο αδελφός του, λόγου χάρη, έχασε τη ζωή του σε μια κατάδυση μεγάλου βάθους, στην Ελλάδα, κι ο ίδιος παραδέχεται ότι έχει βρεθεί πολλές φορές ένα βήμα πριν από τον πνιγμό, όντας κάτω από το ασήκωτο βάρος του ωκεανού. Διότι εκεί όπου φτάνουν οι δύτες στη βαθιά αλιεία ή στη σπογγαλιεία, η αφόρητη πίεση μπορεί να τους οδηγήσει στην απώλεια των αισθήσεων. Αν παρουσιαστεί κάποια βλάβη στον ρυθμιστή αναπνοής, είναι αδύνατο να αναδυθείς από τέτοια βάθη.

Το να προσεύχεται είναι το συχνότερο για τον Τάσο στις καταδύσεις του, όπως ακριβώς και το να σέρνει έναν σωλήνα παροχής αέρα 245 μέτρων στα βάθη του Κόλπου του Μεξικού. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, η προσευχή είναι μια απόδειξη ότι η αναπνοή ακόμα φτάνει.

«Ξέρω τον πόνο, ξέρω το συναίσθημα αυτό» θα πει. «Ζητάς πρώτα συγχώρεση απ’ τον Θεό για ό,τι έχεις κάνει. Και μετά ζητάς να σε προστατέψει με όλη σου την καρδιά και με τον νου σου όλον».

Ο Τάσος, που από παιδί έχει μάθει πώς να καταδύεται στα μεγάλα βάθη, ανήκει στο κύμα εκείνο των Ελλήνων μεταναστών που μετέφεραν στη Φλόριντα προηγμένες ναυτικές και καταδυτικές τεχνικές, συνεισφέροντας, έτσι, στην παγκοσμίως γνωστή σπογγαλιευτική και αλιευτική παράδοση του Tarpon Springs.

Χώρος πολύς στο σκάφος του Τάσου δεν υπάρχει. Το ξεθωριασμένο ξύλινο ταμπλό του μνημονεύει δεκαετίες πλεύσεων κατά μήκος της δυτικής ακτής της Φλόριντα. Ανάμεσα στα άλλα αντικείμενα ξεχωρίζει και μια γαλανόλευκη σημαία, κρεμασμένη ψηλά με μανταλάκι, ενώ ένας ξύλινος σταυρός είναι στερεωμένος σε ένα μπλε καλώδιο. Ξεχωρίζουν ακόμα κάποιες εικόνες, στερεωμένες στους τοίχους με πινέζες, πίσω από τον ηλεκτρονικό εξοπλισμό: μια ιερή πλαισίωση στα ευαίσθητα μηχανήματα και στα καλώδια που έχουν συχνά αποτελέσει τη μοναδική γραμμή ζωής του ναυτικού.

«Άμα είσαι σαν κι εμένα πειρατής, αυτά αρκούν» λέει ο Τάσος χαμογελώντας.

Τα ταξίδια προς τις περιοχές της σπογγαλιείας μπορεί να διαρκέσουν 20 ημέρες ή και περισσότερο — χωρίς σήμα κινητής τηλεφωνίας και σε απόσταση πολλών μιλίων από την ακτή. Λέει: «Σβήνω τη μηχανή και ακούγεται η καρδιά μου πώς χτυπάει».

«Όλοι αγαπούν τη θάλασσα κοιτάζοντάς την από πάνω, αλλά όταν μπεις μέσα της και δουλέψεις πολύ στον βυθό όπως εγώ, τότε γίνεσαι με τη θάλασσα ένα» συμπληρώνει. «Τότε νιώθεις της θάλασσας τη ζωή».

«Είναι μεγάλη ευλογία» είπε ο Άθως μόλις ανέσυρε τον Σταυρό από τον βυθό. «Αυτό μπορώ να πω μόνο».

Φωτογραφίες: Orthodox Observer / Brittainy Newman