• By Orthodox Observer
  • 15 Φεβρουαρίου 2026

Για την Κυριακή της Κρίσεως (Απόκρεω), το Orthodox Observer αναδημοσιεύει την ακόλουθη δήλωση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ατλάντας κ. Σεβαστιανού:

«Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ,

Εάν η Εκκλησία αξιοποιεί τις δύο πρώτες Κυριακές του Τριωδίου για να αναδείξει τις αρετές της ταπεινώσεως και της μετανοίας κατά την πορεία μας προς τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και το Πάσχα, τότε η Κυριακή της Κρίσεως μάς υπενθυμίζει την ανάγκη της έμπρακτης προετοιμασίας πριν από την επάνοδο του Υιού του Ανθρώπου. Όπως διηγείται ο Ευαγγελιστής στο αναγνωσθέν Ευαγγέλιο, κατά τη Δευτέρα Παρουσία ο Υιός του Ανθρώπου θα διαχωρίσει τα έθνη, τοποθετώντας τα πρόβατα εκ δεξιών Του και τα ερίφια εξ ευωνύμων (Ματθ. κε’, 31–34).

Η διακονία του Χριστού φέρει, από πολλές απόψεις, το στοιχείο του παραδόξου: Εκείνος που μας δημιούργησε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του προσέλαβε εκουσίως την ανθρώπινη σάρκα· επέλεξε να γευθεί τον θάνατο για να συντρίψει τον θάνατο· και Εκείνος που ήλθε στον κόσμο ως Παιδί θα επανέλθει όπως Τον προείδε ο προφήτης Δανιήλ: ‘…ως υιός ανθρώπου ερχόμενος μετά των νεφελών του ουρανού… Και εδόθη αυτώ εξουσία και τιμή και βασιλεία, και πάντες οι λαοί, φυλαί και γλώσσαι αυτώ δουλεύσουσιν· η εξουσία αυτού εξουσία αιώνιος, ήτις ου παρελεύσεται, και η βασιλεία αυτού ου μη φθαρή’ (Δαν. ζ’, 13–14).

Όταν κληθούμε να σταθούμε ενώπιον του ενδόξου θρόνου Του, θα μας απευθυνθεί υπενθυμίζοντάς μας πώς φερθήκαμε στον Υιό του Ανθρώπου: Του προσφέραμε άραγε τροφή ή ύδωρ; Τον υποδεχθήκαμε ως ξένο; Ενδύσαμε τη γύμνωσή Του; Τον επισκεφθήκαμε κατά την ασθένειά Του ή στη φυλακή; Και εμείς, πρόβατα ή ερίφια, θα ερωτήσουμε: ‘Κύριε, πότε σε είδομεν…;’ (Ματθ. κε’, 37, 44).

Γι’ αυτό, καθώς αναλογιζόμαστε και αναμένουμε την επάνοδο του Υιού του Ανθρώπου μετά πάντων των αγγέλων Αυτού, οφείλουμε να ενθυμούμαστε ότι Τον αντικρίζουμε ήδη καθημερινά στο πρόσωπο κάθε συνανθρώπου μας, άνδρα και γυναίκας, σε κάθε στιγμή της ζωής μας.

Ο Χριστός είναι ο άνθρωπος στον δρόμο, o πεινασμένος και ανεπαρκώς ενδεδυμένος· ο Χριστός αγωνίζεται σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι, βρίσκεται στη φυλακή ή υφίσταται διωγμό, αποκομμένος από την οικογένεια και την κοινότητά του. Και εκείνο που τελικώς διαχωρίζει τα πρόβατα από τα ερίφια είναι ο τρόπος με τον οποίο ανταποκρινόμαστε ‘ενί τούτων των ελαχίστων…’ (Ματθ. κε’, 45). Αποστρέφουμε το βλέμμα από όσους δοκιμάζονται, αναμένοντας να περάσει κάποιος άλλος για να βοηθήσει; Προβάλλουμε δικαιολογίες, λέγοντας ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν μπορεί να στηριχθεί ή ότι ίσως προκάλεσε ο ίδιος τη μεταχείριση που υφίσταται;

Η Κυριακή της Κρίσεως μάς υπενθυμίζει ότι δεν αρκεί να ομολογούμε την πίστη μας στον Χριστό. Όταν Εκείνος επανέλθει, δεν θα μας ερωτήσει αν πιστεύαμε σε Αυτόν, αλλά αν Τον ακολουθήσαμε, συνεχίζοντας το έργο Του: την παρηγορία των πτωχών, των απροστάτευτων και των λησμονημένων. Αυτό ζητεί από εμάς ο Χριστός, από όσους φέρουμε το Όνομά Του, διότι γνωρίζει τι σημαίνει να είναι κανείς περιφρονημένος, απορριμμένος και λησμονημένος.

Κατά την παρούσα Κυριακή της Κρίσεως, ας ενθυμηθούμε το μεγάλο παράδοξο που βρίσκεται στον πυρήνα της πίστεώς μας: ότι ‘οι ελάχιστοι τούτοι’ είναι εκείνοι που περισσότερο από κάθε άλλον ομοιάζουν προς τον Χριστό.

+ Σεβαστιανός

Μητροπολίτης Ατλάντας»

 

Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση της Ιεράς Μητροπόλεως Ατλάντας