- Γράφει η Corinna Robinson
- 4 Μαΐου 2026
Όταν ήταν μικρό παιδί στην Αρμενία ο Τιγκράν Χατσικιάν, η Θεία Λειτουργία ήταν για αυτόν ένα ουράνιο, μεταφυσικό βίωμα. Αλλά είχε γεννηθεί κωφός και χωρίς κάποια διερμηνεία, δεν ήταν σε θέση να κατανοήσει τα λεγόμενα. Σήμερα, ο ίδιος μετέχει στη Θεία Λειτουργία, όχι παρά την κώφωσή του, αλλά χάρη σε αυτή.
«Διακονώ για το κάθε κωφό παιδί που αναρωτιέται αν ο Θεός το ακούει» λέει. «Διακονώ για να μη νιώθει κανένας κωφός ότι είναι ξένος στον οίκο του Θεού».
Η ιστορία του Διακόνου Τιγκράν είναι ξεχωριστή αλλά και χαρακτηριστική. Στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, καθώς και των Ανατολικών Ορθόδοξων Εκκλησιών, η ανάγκη της ουσιαστικής συμμετοχής των ατόμων με αναπηρία στη λειτουργική ζωή και η χειροτονία κατάλληλων υποψηφίων είναι ζητήματα που βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο ενός γενικότερου προβληματισμού.
Από τη θέση του Ιερού Βήματος
Η διαδρομή προς τη διακονία του Διακόνου Τιγκράν δεν ήταν προσχεδιασμένη.
«Δεν αποτελούσε φιλοδοξία μου» θα σημειώσει. «Ήταν θείο κάλεσμα. Ο Θεός με κάλεσε να παραμείνω και να ανοίξω έναν δρόμο, ώστε οι κωφοί και βαρήκοοι Ορθόδοξοι να έχουν εξ ολοκλήρου πρόσβαση στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας».
Όταν εξέτασε την περίπτωσή του ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Χοβνάν Ντερντεριάν της Δυτικής Επισκοπής της Αρμενικής Εκκλησίας, δεν στάθηκε στην κώφωση, αλλά στην πίστη και την προθυμία του να διακονήσει. Και έτσι σήμερα ο Διάκονος Τιγκράν Χατσικιάν διακονεί στον Καθεδρικό Ναό Αγίου Λέοντος των Αρμενίων, στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνιας.
«Ο επίσκοπός μου αντιμετώπισε το ζήτημα με ποιμαντική σύνεση και μου έδειξε κάθε εμπιστοσύνη» αναφέρει. «Με άφησε από την αρχή ελεύθερο να ακολουθήσω την επιταγή του Θεού δίχως περιορισμούς και αδόκητα όρια».
«Αναγνώρισε ότι ο Θεός καλεί όποιον επιθυμεί και ότι έργο της Εκκλησίας είναι να αναγνωρίζει και να στηρίζει το κάλεσμα αυτό. Η στάση του αυτή μου έδωσε τη βεβαιότητα να διακονώ με πίστη και να εμπιστεύομαι τον Θεό» λέει ο Διάκονος Τιγκράν.
Σπεύδει, ωστόσο, να διευκρινίσει ότι η δική του περίπτωση δεν είναι γενική και δεν αφορά όλους. Ένας φίλος του, επίσης κωφός, στην Αρμενία, εξ’ αιτίας της κώφωσής του δεν έλαβε άδεια να χειροτονηθεί. Η διαφοροποίηση αυτή μαρτυρεί ακριβώς και το πρόβλημα που υπάρχει, καθώς και την ανάγκη επίλυσής του, θα πουν όσοι ασχολούνται με το ζήτημα αυτό.
«Πιστεύω ότι στην Εκκλησία δείχνουν προς την αναπηρία όλο και μεγαλύτερη κατανόηση» επισημαίνει. «Σιγά σιγά, και με τη βοήθεια του Θεού, όλο και περισσότεροι επίσκοποι και κληρικοί έρχονται να αναγνωρίσουν τον πλούτο των χαρισμάτων που φέρουν οι κωφοί και οι πιστοί με αναπηρία».
Ένα ζήτημα Κανονικής τάξης
Ένα από τα βασικά εμπόδια για την ουσιαστικότερη ένταξη των κληρικών με αναπηρία αποτελεί η ευρέως διαδεδομένη, αν και κατά πολλούς θεολόγους, εσφαλμένη αντίληψη ότι η ορθόδοξη Κανονική παράδοση αποκλείει τη χειροτονία ατόμων με αναπηρία. Ο θεολόγος και Αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Πατριαρχείου π. John Chryssavgis, που υποστηρίζει σταθερά την πλήρη συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στη ζωή της Εκκλησίας, είναι σαφής:
«Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι η εσφαλμένη αντίληψη πως υπάρχουν Κανονικά κωλύματα για τη χειροτονία ατόμων με αναπηρία οφείλεται κυρίως στην άγνοια και στην προκατάληψη» σημειώνει, επισημαίνοντας ότι η Εκκλησία πάντοτε, με γνώμονα την ποιμαντική πράξη, καθορίζει και τον τρόπο εφαρμογής της Κανονικής παράδοσης σε συγκεκριμένες περιστάσεις.
Οι βασικοί ιεροί κανόνες για το ζήτημα αυτό προέρχονται από τη Σύνοδο της Πενθέκτης (εν Τρούλλω) του έτους 692 μ.Χ. «Ο 57ος Κανόνας καταδικάζει όποιον εμπαίζει άτομο με αναπηρία, ενώ ο 77ος ορίζει ότι η αναπηρία δεν αποτελεί κώλυμα για τη χειροτονία» αναφέρει ο π. John Chryssavgis. «Ο 78ος διευκρινίζει ότι, αν κάποιος δεν χειροτονηθεί, αυτό δεν οφείλεται στην αναπηρία καθαυτή, αλλά ενδεχομένως στην αδυναμία άσκησης συγκεκριμένων ιερατικών καθηκόντων».
Με άλλα λόγια, πρόκειται για ζήτημα πρακτικής εφαρμογής και όχι γενικής αρχής.
«Τα κριτήρια για τη χειροτονία, είτε αφορούν στον βαθμό του διακόνου είτε του πρεσβυτέρου είτε του επισκόπου, είναι για όλους κοινά» υπογραμμίζει. «Και εφόσον – σύμφωνα με την ερμηνεία της Κανονικής παράδοσης – η συγκεκριμένη αναπηρία δεν εμποδίζει την άσκηση του λειτουργήματος, δεν υφίσταται λόγος αποκλεισμού».
Ο π. John Chryssavgis δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο ζήτημα της διακονίας, επισημαίνοντας ότι ο διάκονος δεν περιορίζεται αποκλειστικά στη λατρευτική διακονία. Η διακονία του έχει ευρύτερη έκταση από όσο συνήθως αντιλαμβανόμαστε. «Οι Κανόνες και η ερμηνεία τους δεν αποκλείουν τη χειροτονία ατόμων με αναπηρία, εφόσον αυτά μπορούν να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους» τονίζει. «Γι’ αυτό τον λόγο, θεωρώ ότι είναι καιρός να προχωρήσει η χειροτονία των ατόμων με αναπηρία στον βαθμό του διακόνου, όπου αυτό είναι δυνατό».
Η ικανότητα και το θείο κάλεσμα
Για πολλούς, το ζήτημα δεν είναι θεωρητικό, αλλά βαθιά προσωπικό. Ο ενορίτης Nicholas Racheotes θυμάται πως όταν ήταν μικρός, είχε την επιθυμία να γίνει ιερέας, αλλά η μητέρα του τού είχε πει πως δεν θα το μπορούσε εξ αιτίας της τύφλωσής του.
«Θα δυσκολευόμουν πολύ σε αρκετά σημεία της Θείας Λειτουργίας και της τέλεσης των Μυστηρίων» σημειώνει.
Ο Nicholas Racheotes το θέτει απλά: κάθε άνθρωπος πρέπει να μπορεί να συμμετέχει στη ζωή της Εκκλησίας και να ανταποκρίνεται στο θείο του κάλεσμα όσο το δυνατόν πληρέστερα. Ακόμη κι αν κάποιος δεν μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντα του ιερέα, μπορεί να υπηρετήσει ως διάκονος ή ως αναγνώστης.
Τυφλός διάκονος ψάλλει το Ευαγγέλιο κατά τη Θεία Λειτουργία. Φωτογραφία: Ευγενική παραχώρηση της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
Ο π. Σταύρος Ακρωτηριανάκης (Stavros Akrotirianakis), προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Τάμπα της Φλόριντα, μέσα από τη δική του προσωπική διαδρομή, σε ένα παρόμοιο συμπέρασμα θα καταλήξει: Όχι λόγω της τύφλωσής του, αυτή τη φορά, αλλά εξαιτίας μιας σωματικής ιδιαιτερότητας, πολλοί πίστεψαν πως θα αποκλειόταν από τη διακονία, που σήμερα αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα της ζωής του.
Γεννημένος με σχιστία υπερώας, ο π. Σταύρος την περιγράφει ως συγγενή δυσμορφία και όχι ως αναπηρία, αναγνωρίζοντας, ωστόσο, ότι μπορεί να έχει ουσιαστικές συνέπειες για έναν ιερέα που κηρύττει και να ψάλλει. Προκειμένου να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του, είχε ο ίδιος παρακολουθήσει μαθήματα φωνητικής για να μάθει να αρθρώνει καθαρά και να αναπνέει σωστά. «Πλέον για μένα είναι κάτι απολύτως φυσικό», αναφέρει στη συνέντευξη που είχε δώσει στον Salvatore Ambrosino, στο Orthodox Observer. «Αισθάνομαι πως ο Θεός με έχει προικίσει με ένα μουσικό χάρισμα: είναι ένα δώρο που μου δόθηκε από τον Θεό, χωρίς να το αξίζω».
Όταν είχε ως παιδί προσπαθήσει να συμμετάσχει στο Ρητορικό Φεστιβάλ Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του είχαν πει ότι δύσκολα θα μπορούσε να ασχοληθεί με τον δημόσιο λόγο. Σήμερα, η ζωή του δείχνει πώς η χάρη του Θεού μπορεί να ενεργήσει ακόμη και μέσα από τους περιορισμούς.
«Ο Θεός θα μπορούσε να μην επιτρέψει να γεννηθώ με σχιστία υπερώας, αλλά δεν το έκανε» λέει. «Διότι συχνά αξιοποιεί τέτοιες δοκιμασίες προς δόξαν Του».
Ο π. Stavros μεταφέρει τη συζήτηση στο σήμερα: πώς μπορούν να κριθούν πλέον οι δυνατότητες του κάθε ανθρώπου, χάρη στα μέσα που προσφέρει η σύγχρονη ιατρική; Αν λάβουμε ως κριτήριο την ικανότητα του ατόμου και την πίστη του, τότε τα μέσα της σύγχρονης εποχής μπορούν να είναι υποστηρικτικά, όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωσή του: η σχιστία υπερώας δεν στάθηκε για αυτόν εμπόδιο στην ιερωσύνη.
«Αν κάποιος μπορεί να τελέσει τη Θεία Λειτουργία, ακόμη και με ένα τεχνητό μέλος, λόγου χάρη, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα» θα πει. «Κανείς δεν είναι τέλειος, αυτή είναι η ανθρώπινη συνθήκη: όλοι μετέχουμε σε μια ατελή φύση».
Η θεολογία στην νοηματική
Η πρόσφατη προσπάθεια για την ένταξη της αμερικανικής νοηματικής γλώσσας (ASL) στη λατρευτική ζωή των ορθόδοξων ενοριών, με πρωτοβουλία της Συνέλευσης των Κανονικών Ορθοδόξων Επισκόπων των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (Assembly of Canonical Orthodox Bishops of the United States of America) και της ΟρθόδοξηςΧριστιανικής Ένωσης Κωφών (OCDA) φέρνει νέες ελπίδες. Όπως επισημαίνει ο Διάκονος Τιγκράν, η πρωτοβουλία αυτή εκφράζει το κοινό όραμα ότι «οι κωφοί Ορθόδοξοι χριστιανοί μπορούν πλέον να συμμετέχουν πλήρως στην εκκλησιαστική ζωή και να αναγνωρίζονται ως ενεργά μέλη του Σώματος του Χριστού».
Με άλλα λόγια, το ζητούμενο είναι να μπορούν να μετέχουν όλοι στη ζωή της Εκκλησίας με τρόπο ουσιαστικό.
«Όταν άρχισα να μιλώ περί λατρείας και πίστεως στη νοηματική γλώσσα, σε πιστούς που είχαν ακουστικές δυσκολίες, πολλά πράγματα απέκτησαν διαύγεια» αναφέρει ο Διάκονος Τιγκράν. «Αντιλήφθηκα τότε πως το εκκλησιαστικό τους βίωμα ήταν ίδιο με το δικό μου: ήταν παρόντες και ευλαβείς, μόνο που δεν είχαν πρόσβαση στη δική τους γλώσσα, τη νοηματική».
Για αυτόν τον λόγο και η μεταφορά των θρησκευτικών εννοιών στη νοηματική γλώσσα δεν είναι απλή διαδικασία. «Λέξεις όπως “Επίσκοπος”, “Θεία Λειτουργία”, “Σεραφείμ”, “Θεοτόκος” (…) δεν είναι απλώς όροι: συνοψίζουν θεολογικές έννοιες» θα πει. «Είναι επομένως κάτι περισσότερο από μια χειρομορφή, είναι ένα ολόκληρο θεολογικό περιεχόμενο που παρουσιάζεται ζωντανά».
Ο π. Davede Thompson, ο ιερέας στον Ιεραποστολικό Ναό Αγίας Σουζάννας στη Σονόρα της Καλιφόρνιας που διακονεί στη νοηματική, μιλά με θαυμασμό για το αποτέλεσμα μιας τέτοιας προσπάθειας. Η χειρομορφή στην Αμερικανική Νοηματική που αναφέρεται στη «Θεοτόκο», όπως λέει, «δείχνει με τρόπο άμεσο και τρυφερό πώς ο ίδιος ο Θεός κρατήθηκε στην αγκαλιά της Μητέρας Του».
«Ο όρος “Θεοτόκος”, με όλο το θεολογικό του βάρος, δεν έχει στα αγγλικά την ίδια δύναμη» προσθέτει. «Στη νοηματική, όμως, παίρνει ζωή, γίνεται ποίηση, γοητεύει. Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν πρόσβαση στην αισθητική του νοηματικού λόγου, για να είναι κι αυτοί με τη σειρά τους σε θέση να προσφέρουν το κάλλος ενός τέτοιου λόγου στον Θεό. Αλλά και ο ίδιος ο Θεός αξίζει να δοξάζεται με όλους αυτούς τους νέους τρόπους, τις νέες γλώσσες, τις νέες πολιτισμικές εκφράσεις που φέρνουν τους ανθρώπους κοντά Του».
Ο π. Davede Thompson διερμηνεύει στη νοηματική κατά τη Θεία Λειτουργία. Φωτογραφία: Ορθόδοξη Ένωση Κωφών Χριστιανών (Orthodox Christian Deaf Association – OCDA)
Ανάμεσα στους λαϊκούς που υπηρετούν σε αυτό το έργο είναι και η Lola J. Lee Beno, εκ γενετής κωφή, μέλος της ομάδας που επεξεργάζεται το λεξιλόγιο της Αμερικανικής Νοηματικής Γλώσσας (ASL) στην Ορθόδοξη Επισκοπική Συνέλευση. Όπως επισημαίνει, η ευθύνη αφορά όλους.
«Οι επίσκοποι χρειάζεται να γνωρίζουν με σαφήνεια στις μητροπόλεις και στις τοπικές κοινότητες (…) ποιοι έχουν αναπηρία και ποιες είναι οι ανάγκες τους» τονίζει.
Ο π. Davede υπογραμμίζει τη σημασία της απόδοσης των όρων στη νοηματική από τους ίδιους τους κωφούς, ως ένα επιχείρημα για την ανάγκη της χειροτονίας τους.
«Όταν κάποιος γνωρίζει σε βάθος μια γλώσσα, όπως η νοηματική (…) παίρνει την αιώνια αλήθεια του Θεού και την αποδίδει στη γλώσσα αυτή. Όταν έχει με τη γλώσσα αυτή άμεση βιωματική σχέση, τότε μπορεί να την αποδώσει ακόμα καλύτερα» λέει ο π. Davede.
«Γι’ αυτό και πιστεύω πως οφείλουμε να εξετάσουμε με μεγάλη σοβαρότητα τη χειροτονία του κατάλληλου για διακονία κωφού προσώπου, αφού έχει τη δυνατότητα να απευθύνεται προς τους κωφούς στην Αμερική» συνεχίζει. «Οι κωφοί, παρότι είναι εξοικειωμένοι με την αμερικανική κουλτούρα και την αγγλική γλώσσα, διαθέτουν, ωστόσο, μια δική τους ξεχωριστή γλώσσα και έναν ιδιαίτερο πολιτισμό. Η πίστη μπορεί να εκφραστεί πολύ πιο όμορφα και με μεγαλύτερη δύναμη από κάποιον που είναι μέλος αυτής της κοινότητας».
Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και ο Διάκονος Τιγκράν, επισημαίνοντας ότι η άμεση ποιμαντική φροντίδα στη γλώσσα του πιστού καθιστά την πνευματική καθοδήγηση προσωπική και άμεση, χωρίς τη μεσολάβηση της διερμηνείας.
Ο π. Davede αναγνωρίζει ότι η χειροτονία κωφών κληρικών μπορεί να έχει και κάποιες πρακτικές δυσκολίες στη λατρεία. Όταν, για παράδειγμα, ο ιερέας ή ο διάκονος είναι στραμμένος προς την Ανατολή, δεν μπορεί να γίνει ορατός σε αυτούς που βασίζονται στη νοηματική. Αντίστοιχα, υπάρχουν στιγμές όπου τα χέρια είναι απασχολημένα, καθώς εκφωνούνται ευχές, ή άλλες περιπτώσεις όπου οι ευχές λέγονται πίσω από τις κλειστές Ωραίες Πύλες και το τέμπλο. Και όλα αυτά βέβαια αποτελούν εύλογα ζητήματα.
Οι λειτουργικές αυτές προκλήσεις, ωστόσο, αποτελούν ευκαιρίες για δημιουργική σκέψη και όχι έναν λόγο εγκατάλειψης του ζητήματος. Υπό αυτή την έννοια, η συζήτηση γύρω από τη διακονία προς τους κωφούς καθιστά σαφέστερο το ευρύτερο ερώτημα που αντιμετωπίζει η Εκκλησία: δεν εστιάζεται στο αν τα άτομα με αναπηρία ανήκουν σε αυτήν, αλλά πόσο διατεθειμένη είναι να τα υποδεχθεί η ίδια η Εκκλησία.
Οι πιστοί ζητούν έμπρακτη ανταπόκριση
Οι πιστοί με αναπηρία έχουν ανάγκη από καθημερινή υποστήριξη. Η Beth Thielman, που γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση, προσεγγίζει την ένταξη στην εκκλησιαστική ζωή ως μία επιταγή του ίδιου του Ευαγγελίου, την οποία η παράδοση της Εκκλησίας ανέκαθεν, έστω και ατελώς ή με ασυνέπεια, αναγνώριζε και τιμούσε.
«Όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτές τις συζητήσεις, ομολογώ πως ξαφνιάστηκα κάπως» αναφέρει. «Όχι επειδή διεξάγονταν, αλλά επειδή αντιμετωπίζονταν ως κάτι νέο. Άλλωστε, πολλοί από τους ιερείς–αγίους μας έζησαν με αναπηρία και ασθένεια».
Παραπέμπει, μάλιστα, στη θεολογική προσέγγιση της συγγραφέως Summer Kinard, η οποία υπενθυμίζει ότι ακόμη και ο ίδιος ο Χριστός έφερε τα σημάδια της Σταύρωσης στο αναστημένο Σώμα Του. «Η χειροτονία ιερέων με αναπηρία σημαίνει ότι υιοθετούμε και συνεχίζουμε αυτή την παράδοση, μιμούμενοι τον Χριστό» επισημαίνει. «Θα με ενθάρρυνε ιδιαίτερα αν η χειροτονία ιερέων με αναπηρία ήταν κάτι συχνό και καθιερωμένο».
Η Thielman σπεύδει να επισημάνει ότι, ενώ η χειροτονία κληρικών με αναπηρία είναι σημαντική, δεν αποτελεί από μόνη της τη λύση. «Η προσπάθεια για να υπάρξει ουσιαστική αποδοχή δεν τελειώνει ποτέ» λέει. «Ακόμη κι όταν οι συνθήκες είναι θετικές και συμπεριληπτικές για ορισμένα πρόσωπα, ολόκληρες ομάδες ανθρώπων που ζουν με αναπηρία, χρόνιες ασθένειες και ψυχικές νόσους (καθώς και τα αγαπημένα τους πρόσωπα) παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στο περιθώριο της ενοριακής ζωής».
Ο Nicholas Racheotes συμμερίζεται την ανάγκη μιας συνεχούς προσπάθειας, επισημαίνοντας ότι το ζητούμενο συχνά είναι η έμπρακτη ανταπόκριση. «Η πρόκληση είναι να προχωρήσουμε και να υπάρξουν ουσιαστικά αποτελέσματα» τονίζει. «Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή και είναι στο χέρι μας να την αξιοποιήσουμε».
Προτείνει, λοιπόν, ανάμεσα στα άλλα, και λατρευτικές συνάξεις προσαρμοσμένες σε άτομα με ιδιαίτερες αισθητηριακές ανάγκες, προσβάσιμους ναούς, κατηχητικές προσεγγίσεις σχεδιασμένες με γνώμονα την αναπηρία, καθώς και έναν τρόπο κηρύγματος που να λαμβάνει υπόψιν τα μέλη της ενορίας με αναπηρία. «Αυτό θα αποτελούσε μια ριζική αλλαγή» σημειώνει ο Racheotes.
Μια επίκληση στο ήθος της Νίκαιας
Ο π. John Chryssavgis είναι κατηγορηματικός: η Εκκλησία οφείλει να αναγνωρίσει με ειλικρίνεια τις αδυναμίες της.
«Ας θέσουμε ένα σαφές κριτήριο για τα άτομα με αναπηρία μέσα στην Εκκλησία: αν δεν είναι ορατά, δεν συμπεριλαμβάνονται· αν δεν συμπεριλαμβάνονται, δεν συμμετέχουν ουσιαστικά· και αν δεν συμμετέχουν ουσιαστικά, τότε δεν είναι μέλη του ενός Σώματος του Χριστού, το οποίο ομολογούμε» τονίζει. «Αυτή η συλλογιστική μπορεί και οφείλει να επεκταθεί και να καθορίσει όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο δεχόμαστε τα άτομα με αναπηρία στην Εκκλησία, αλλά και τις αποφάσεις που λαμβάνουμε σχετικά με τη χειροτονία τους στο ιερατικό αξίωμα».
Ο Διάκονος Τιγκράν Χατσικιάν μιλά για μια επίκληση στο ήθος της Νίκαιας, μία ευθύνη που επιβάλλει καθαρό λόγο και πράξη. «Η μέριμνα για τα άτομα με αναπηρία δεν είναι κάτι δευτερεύον: απηχεί τον ίδιο τον λόγο του Ευαγγελίου» θα πει. «Ο Χριστός μάς διδάσκει ότι, όταν φροντίζουμε “τους ελαχίστους τούτους”, φροντίζουμε τον Ίδιο. Το να παραμελούμε ή να αγνοούμε τα άτομα με αναπηρία σημαίνει ότι στην πραγματικότητα παραβλέπουμε τον Ίδιο τον Χριστό».
Οι υποστηρικτές αυτής της συζήτησης δεν ζητούν από την Εκκλησία να κάνει θεολογικές παραχωρήσεις. Αντιθέτως, την καλούν να εφαρμόσει τις αρχές της στην πράξη: να διασφαλίσει ότι η λειτουργική και μυστηριακή ζωή είναι εξ ολοκλήρου προσβάσιμη σε όλους. Την καλούν επίσης να χειροτονεί άπαντες εκείνους που ο Θεός καλεί και να οικοδομεί ενορίες, όπου όλοι θα μπορούν βρίσκουν τη θέση τους και κανείς δεν θα μένει στο περιθώριο.
«Η αναπηρία δεν είναι έξω από την πρόνοια του Θεού», σημειώνει ο Διάκονος Τιγκράν. «Η προσβασιμότητα δεν σημαίνει μείωση των απαιτήσεων της Εκκλησίας. Σημαίνει ότι όλοι οι πιστοί μπορούν να στέκονται ισότιμα ενώπιον του Θεού».
Ο Διάκονος Τιγκράν Χατσικιάν οραματίζεται μια Εκκλησία στην οποία κάθε άνθρωπος θα ανήκει πραγματικά όχι παρά τις ιδιαιτερότητές του, αλλά χάρη σε αυτές. «Η χάρη του Θεού φανερώνεται μέσα από την ζωή που χαρίζει στον καθένα μας» τονίζει. «Στο Σώμα του Χριστού, ο καθένας έχει την αξία και τη θέση του».
Ένα βίωμα παλιό έρχεται να τροφοδοτήσει αυτή την ερμηνεία: κάποιο παιδί στην Αρμενία, παρακολουθεί τη Θεία Λειτουργία, με ευλάβεια, χωρίς ωστόσο να την καταλαβαίνει κι αναρωτιέται, γι’ αυτό, αν ο Θεός το ακούει. Σήμερα έχει βρει τη δική του απάντηση. Το αν είναι έτοιμη η Εκκλησία να δώσει και τη δική της, παραμένει προς το παρόν ένα άμεσο και ανοικτό ερώτημα.
Κατηγορίες
- Leadership100
- Αγία Επαρχιακή Σύνοδος
- Άμεση Αρχιεπισκοπική Περιφέρεια
- Απόψεις
- Απόψεις Κληρικών
- Άρχοντες Οφφικιάλιοι
- Βυζαντινή Κληρονομιά
- Δημοφιλή άρθρα
- Διακονία
- Διοίκηση
- Εθελοντισμός
- Ειδήσεις στα ελληνικά
- Εκπαίδευση
- Ενοριακή Ζωή
- Επιλεγμένα άρθρα
- Η Αμερική στα 250 χρόνια
- Η Αρχιεπισκοπή
- Η Κοινότητα
- Η Ορθοδοξία ανά τον κόσμο
- Θέματα για νέους
- Κληρικολαϊκή Συνέλευση (διετής)
- Κληρονομιά
- Κοινότητα
- Μαρτυρίες
- Νεκρολογίες
- Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος
- Οικουμενικό Πατριαρχείο
- Οικουμενικός και Διαθρησκειακός Διάλογος
- Ορθόδοξες παραδόσεις
- Περιβαλλοντική Ηθική
- Πολιτισμός
- Προσβασιμότητα και Ένταξη
- Συνέλευση Ορθοδόξων Επισκόπων
- Συνεντεύξεις
- Συνεργαζόμενοι Φορείς
- Τελευταία νέα
- Τέχνες και Μουσική
- Τεχνητή Νοημοσύνη και Θεολογία
- Φιλοξενούμενα άρθρα
- Χωρίς κατηγορία
Recent Articles
-
Επιλεγμένα άρθρα Η Αρχιεπισκοπή Νεςσ Νιού Τζέρσι
Ο Μητροπολίτης Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας κ. Κλεόπας (αριστερά), εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, και ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος (δεξιά) συνοδεύουν τον Μητροπολίτη Νέας Ιερσέης Αθηναγόρα (στο κέντρο) στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, στο Τέναφλαϊ για την ενθρόνισή του, στις 7 Νοεμβρίου 2026. Φωτογραφία: Orthodox Observer/Brittainy Newman1 min read- 7 Νοεμβρίου 2026
- Γράφει η Corinna Robinson
Ο νέος Μητροπολίτης Νέας Ιερσέης καλεί τους πιστούς να γίνουν μια πνευματική οικογένεια
-
- 7 Νοεμβρίου 2026
- Γράφει η Corinna Robinson
Ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας και πάσης Σκανδιναυΐας κ. Κλεόπα στην ενθρόνιση του Σεβ. Μητροπολίτου Νέας Ιερσέης κ. Αθηναγόρου
-
- 6 Νοεμβρίου 2026
- Γράφει η Corinna Robinson
Η Φιλόπτωχος υποδέχεται τον Μητροπολίτη Σουηδίας Κλεόπα πριν από την ενθρόνιση του Μητροπολίτη Νέας Ιερσέης Αθηναγόρα
-
- 6 Νοεμβρίου 2026
- Γράφει η Corinna Robinson
Ο π. Θεοφάνης Παπαντώνης αναλαμβάνει ιερατικός προϊστάμενος στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου στο Φλάσινγκ της Νέας Υόρκης






