• 17 Μαρτίου 2026

Εμπνευσμένο από τη ζωή της Εκκλησίας και τις παραδόσεις της ελληνικής κληρονομιάς, το πρόγραμμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, IV Next του Ionian Village, προσφέρει τη δυνατότητα μιας προσκυνηματικής εμπειρίας στην Ελλάδα. Χάρη σε αυτό, οι συμμετέχοντες έχουν την ευκαιρία να επισκεφθούν ιερούς τόπους, εντρυφώντας στην ομορφιά της Ορθόδοξης τέχνης, αλλά και να ζήσουν την εμπειρία του Ionian Village στον ειδυλλιακό παραθαλάσσιο χώρο του στην Πελοπόννησο, δημιουργώντας δεσμούς που θα διαρκέσουν πέρα από το ίδιο το ταξίδι.

Η μαρτυρία του Στέλιου Γιάμαλη είναι μια προσωπική κατάθεση ενός τέτοιου βιώματος και έρχεται να περιγράψει το βαθύ αποτύπωμα που του άφησε η εμπειρία του καλοκαιρινού αυτού προγράμματος. Το Ionian Village προσκαλεί τους αναγνώστες να τη διαβάσουν.

«Ονομάζομαι Στέλιος Γιάμαλης. Είμαι 24 ετών, μηχανικός από το Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης, και η ενορία μου είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννου στο Blue Point. Τον Ιούνιο του 2025, συμμετείχα στο πρόγραμμα IV NEXT και αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη για αυτή την ευκαιρία που μου δόθηκε. Ήταν μια πολύτιμη εμπειρία που θα θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή.

Δεν ήταν μόνο η εμβάθυνση στην Ορθόδοξη πίστη το ωφέλιμο στοιχείο αυτής της διαδρομής, αλλά και η γνωριμία μου με πολλούς αξιόλογους ανθρώπους, τους οποίους χαρακτήριζε ένα, ανάλογο με το δικό μου, πνεύμα αναζήτησης. Καθόλου τυχαίο: με πολλούς από αυτούς διατηρούμε επαφή μέχρι σήμερα. Οι επισκέψεις σε μοναστήρια και ναούς ήταν μέσα στο καθημερινό πρόγραμμα και αποτέλεσαν μια εμπειρία μοναδική, αν σκεφτεί κανείς πως η κάθε μονή και εκκλησία συγκέντρωνε τη δική της ξεχωριστή ομορφιά.

Κι αφού οι άλλοι συμμετέχοντες στο IV Next είχαν μία εμφανώς βαθύτερη σχέση με τους τόπους που επισκεπτόμασταν, αισθανόμουν, στην αρχή, μια κάποια ανησυχία μήπως και δεν κατάφερνα να βιώσω κάτι ανάλογο με εκείνους τελικά. Έκανα μάλιστα λόγο για αυτή την ανησυχία μου στον π. Steven Klund και τη Juliana Leondis (η οποία, εκείνο το καλοκαίρι, είχε την ευθύνη να φροντίζει τους συμμετέχοντες). Αυτοί μου απάντησαν πως «ο Θεός χαρίζει τις εμπειρίες και τα βιώματα στον χρόνο που Εκείνος ορίζει». Θα έρθει και η δική μου η στιγμή, μου είπαν. Και με προέτρεψαν να συνεχίσω να προσεύχομαι και να χαίρομαι με τις εμπειρίες των υπολοίπων.

Ακολούθησα τη συμβουλή τους και σταμάτησα να κάνω σύγκριση της δικής μου εμπειρίας με την εμπειρία των άλλων· αντιθέτως, προσπάθησα να ζήσω και να εκτιμήσω κάθε όμορφη στιγμή που ερχόταν. Και η διάθεσή μου από τότε άλλαξε εντελώς: οι ημέρες έγιναν πιο ευχάριστες, οι σχέσεις, που δημιουργούνταν, κυλούσαν αβίαστα και η καρδιά μου είχε γεμίσει ελαφράδα. Η νέα αυτή θεώρηση των πραγμάτων, ωστόσο, καθώς το ταξίδι μας πλησίαζε στο τέλος του, θα έμπαινε σε ένα είδος δοκιμασίας.

Ήταν μία από τις τελευταίες ημέρες του ταξιδιού μας, όταν επισκεφθήκαμε την Αίγινα, τον τόπο όπου έζησε ο Άγιος Νεκτάριος, ένας σύγχρονος Άγιος, που έγινε γνωστός για τα θαύματα και τις ιάσεις του. Είχαμε τη δυνατότητα να μπούμε στο σπίτι όπου έζησε, πράγμα βαθιά συγκινητικό, και να περάσουμε έτσι, έστω και για λίγο, στον ιδιαίτερο κόσμο του. Πριν από την επίσκεψή μας στο νησί, οι υπεύθυνοι του προγράμματος μάς είχαν κιόλας προετοιμάσει για αυτά που θα βλέπαμε και θα κάναμε. Μας είχαν πει ότι, κατά την επικρατούσα συνήθεια, οι προσκυνητές πρώτα ασπάζονται τα ιερά λείψανα του Αγίου και κατόπιν πηγαίνουν τον τάφο του και πλησιάζουν το αυτί τους εκεί για να ακούσουν. Και πως σε πολλές περιπτώσεις έχουν ακούσει, όπως πολλοί πιστοί είπανε, κάποιους ήχους ανεξήγητους, γρατζουνίσματα, χτύπους ή και κρότους ακόμα, να βγαίνουν από μέσα. Την ώρα, λοιπόν, που πλησιάζαμε τον τάφο, με κατέκλυσε πάλι εκείνη η ίδια αγωνία της σύγκρισης: Θα ήμουν άραγε εγώ άξιος να ακούσω κάτι; Κι αν τύχαινε να μην ακούσω τίποτα; Ή, ακόμα χειρότερα, τι θα γινόταν, αν εγώ δεν άκουγα τίποτα και οι καινούργιοι φίλοι μου εκεί ακούγανε κάτι; Μήπως κάτι τέτοιο θα ματαίωνε συλλήβδην το βίωμα του καλοκαιριού;

Καθώς περνούσα το κατώφλι από τον χώρο όπου βρισκόταν ο τάφος του Αγίου Νεκταρίου, μπορούσα να δω το πρόσωπο αυτών που προχωρούσαν μπροστά μου και που στέκονταν με ευλάβεια στον τάφο για να αφουγκραστούν. Τι να αφουγκράζονταν αλήθεια; Πρόσεξα μια ομάδα κοριτσιών, είχαν σταθεί όλα το ένα δίπλα στ’ άλλο, με τα μάτια τους κλειστά. Αυτές τις οχτώ μέρες τις είχαν ζήσει μαζί, κάνοντας παρέα. Σκέφτηκα πως αυτός θα ήταν ο δωδέκατος Άγιος, τουλάχιστον, που θα προσκυνούσαν ως φίλες. Θα είχε καμιά σημασία για τις φίλες αυτές, αν κάποιες ακούγανε κάτι και κάποιες άλλες όχι; Καθόλου! Το καλοκαίρι τους στο πρόγραμμα IV NEXT θα το θυμούνταν σίγουρα για πολλά χρόνια ακόμη.

Όταν έφυγε η ομάδα των κοριτσιών, έφτασε η σειρά μου. Πήγα κοντύτερα. Αν άπλωνα το χέρι μου, θα άγγιζα τον τάφο. Εκείνη τη στιγμή, είδα τον πιο στενό φίλο μου που έσκυβε κι αυτός εκεί να ακούσει. Και άρχισα να σκέφτομαι όλα εκείνα που είχαμε ζήσει στο ταξίδι μαζί: τα γέλια μας στα πλοία, την κοινή μας συγκίνηση στις βραδινές ακολουθίες, τα πεντανόστιμα φαγητά που είχαμε φάει, τα πιο ωραία πράγματα που είχαμε δει παρέα, και που πολλοί μπορούσαν μονάχα να τα ονειρευτούν. Κοίταξα το πρόσωπό του και ξαφνιάστηκα από το πόσο προσηλωμένος έδειχνε, γεμάτος γαλήνη. Δύο βράδια νωρίτερα, το τελευταίο βράδυ προτού αναχωρήσουμε για την Αθήνα, είχαμε στο πρόγραμμα το λεγόμενο γλέντι. Ποιος θα μπει πρώτος στον χορό και ποιος θα βοηθήσει τελευταίος ήταν μια  διαδικασία εναλλακτική και για τους δύο. Κάποιες φορές μου έφερνε εκείνος ένα ποτήρι νερό, γονάτιζε μπροστά μου στο ζεϊμπέκικο και χτυπούσε παλαμάκια, κάποιες άλλες εγώ στεκόμουν και τον στήριζα να κάνει στον κρητικό χορό τα ωραία του άλματα – όπως και να ‘χει, ήμασταν πάντα ο ένας δίπλα στον άλλον. Και ενώ αυτός τώρα είχε ακουμπήσει το αυτί του στον τάφο να αφουγκραστεί και περίμενα εγώ τη σειρά μου από πίσω, συνειδητοποίησα πως ό,τι ακριβώς έκανα εκείνη τη στιγμή δεν είχε καμιά διαφορά από εκείνο που γινόταν, λόγου χάρη, 48 ώρες πρωτύτερα, την ώρα που χορεύαμε και χοροπηδούσαμε και δίναμε ο ένας στον άλλο κέφι και χαρά. Εκείνη η στιγμή στον τάφο, ήταν μια δική του προσωπική στιγμή της πίστης και ήταν δουλειά μου να τον στηρίξω πάλι εκεί, δίχως έγνοια μη τυχόν και με «επισκίαζε» αυτός, όταν η δική μου στιγμή ερχόταν.

 

Και μόλις έκανα αυτή την σκέψη, αισθάνθηκα την καρδιά μου να γαληνεύει και την ανησυχία μου να υποχωρεί. Ήμουνα, βέβαια, πάντα σε επιφυλακή και είχα περιέργεια να δω τι θα γινόταν τώρα που θα ακουμπούσα κι εγώ το αυτί μου στον τάφο, αλλά ήμουν, μαζί, γεμάτος ελπίδα για τον Θεό και για τους φίλους γεμάτος αγάπη. Αδύνατο να περιγράψω αυτό που ακολούθησε. Ήταν μια ευλογία. Θα την κρατήσω μέσα μου σε όλη μου τη ζωή.

Άκουσα άραγε κάτι μέσα από τον τάφο του Αγίου Νεκταρίου; Θα μπορούσα, ασφαλώς, να σας το πω, όπως και θα μπορούσα επίσης να σας πω τι ήταν αυτό που μου δίδαξε η εμπειρία μου το περασμένο καλοκαίρι. Το πρόγραμμα IV NEXT μού έδειξε ότι η ζωή είναι γεμάτη από θείες δωρεές και από βαθιές ανθρώπινες σχέσεις. Μου επιβεβαίωσε ότι η πίστη μας είναι παντοδύναμη και η ελληνική μας κληρονομιά έχει ανεκτίμητο πλούτο. Πάνω απ’ όλα, όμως, μου δίδαξε ότι οι πολύτιμες στιγμές της χάριτος που μας δίνει ο Θεός είναι πέρα για πέρα αληθινές και φθάνουν στην κατάλληλη στιγμή πάντα.

Μια κατάλληλη στιγμή ήταν για μένα και το καλοκαίρι του 2025, για να γνωρίσω βαθύτερα τον κόσμο του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας μέσα από το IV NEXT. Είχα την ευλογία να το ζήσω μαζί με εμπνευσμένους ανθρώπους της πίστης, που σήμερα συγκαταλέγονται στους πιο στενούς μου φίλους. Ήταν κάτι που χρειαζόμουν πραγματικά να δω, να το αισθανθώ και να το ακούσω. Και ήταν, γι’ αυτό, μεγάλη η τιμή να συμμετέχω σε εκείνο το ξεχωριστό ταξίδι. Εύχομαι η “κατάλληλη στιγμή” να έρθει και για εσάς, ενδεχομένως το 2026!»